يَمْحُوا اللَّهُ محو مىكند خداى ما يَشاءُ آنچه مىخواهد به حكم وَ يُثْبِتُ و اثبات مىكند آنچه مىخواهد به حكمت وَ عِنْدَهُ و نزديك اوست أُمُّ الْكِتابِ اصل كتاب كه لوح محفوظ است و هيچ كائنى نباشد الا آنكه نوشته بود در وى ، از آنچه شده است و مىشود و خواهد شد بتفصيل و تشريح بعضى گفته‌اند كه محو كند از ديوان حفظه آنچه هيچ جزا بدان متعلق نباشد و بگذارد غير آن را يعنى چون حفظه و برره آنچه از بنده صادر شود از اقوال و افعال و احوال همه را بنويسند و آن دفتر را بموقف عرض رسانند حق سبحانه قولى و فعلى را كه ثوابى و عقابى بدان متفرع نيست محو كند و باقى را مثبت بگذارد يا سيّئات تائب را محو نمايد و بدل آن حسنات ثبت كند يا بعضى از حكام شرائع را بحسب مصلحت زمان نسخ كند و حكم ديگر اثبات فرمايد يا محو كند تازگى و قوت جوانى را و اثبات كند پژمردگى و ضعف و پيرى را علماى دين برآنند كه محو كند آنچه خواهد الا شش چيز كه رقم محو بدان نرسد سعادت و شقاوت و موت و حيات و رزق و اجل و در زاد المسير آورده كه نزديك سبحانه دو كتاب است غير از ام الكتاب كه محو و اثبات تعلق بدان دو كتاب دارد اما تغيير بام كتاب راه نيابد و ابو الدردا رض از حضرت رسالت‌پناه صلى اللّه عليه و سلّم نقل مىكند چون سه ساعت از شب باقى ماند حق سبحانه و تعالى نظر كند در كتابى كه غير ازو هيچ كس در ان نظر نمىكند و هر چه خواهد ازو محو كند و هر چه خواهد درو ثبت كند در فصول آورده كه محو كند رقوم انكار از قلوب ابرار و اثبات كند بجاى او رموز اسرار سلمى رح از محمّد رازى رح نقل مىكند كه شنيدم از شبلى قدس سره كه محو كند آنچه خواهد از شهود و عبوديت و لوازم آن و اثبات كند آنچه خواهد از شهود ربوبيت و لوامع آن در كشف الاسرار فرمود كه از دل خائف ريا مىبرد و اخلاص مىنهد ، شك مىبرد و يقين مىآرد بخل محو مىكند وجود و ثابت مىسازد شره مىبرد و قناعت مىآرد و حسد سترد و شفقت مىنهد و از دل راجى اختيار مىبرد و تسليم مىنهد و تفرقه محو مىكند و جمع اثبات مىكند و از دل محب رسوم انسانيت مىسترد و نعوت ربّانيت مىنهد امام قشيرى رح فرموده كه محو حظوظ نفسانى مىكند و اثبات حقوق ربانى مىنمايد يا شهود خلق مىبرد و شهود حق مىآرد تا آثار بشريت محو مىكند و انوار احديت ثابت مىسازد و از آن بنده مىكاهد و از آن خود مىافزايد تا چنانچه باوّل خود بود به آخر هم خود باشد حضرت شيخ الاسلام قدس سره فرموده كه الهى جلال عزت تو جاى اشارت نگذاشت محو و اثبات تو راه اضافت برداشت از آن من مىكاست و از آن تو مىافزود تا به آخر همان شد كه با اوّل بود - رباعى محنت همه در نهاد آب و گل ماست * پيش از دل و گل چه بود آن حاصل ما است در عالم غيب خانه داشته‌ايم * رفتيم بدان خانه كه سر منزل ماست وَ إِنْ ما نُرِيَنَّكَ و اگر بنمائيم ترا بَعْضَ الَّذِي برخى از آنچه نَعِدُهُمْ وعده كرده‌ايم كافران را از عذاب أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ يا ترا بميرانيم پيش از ان فَإِنَّما عَلَيْكَ الْبَلاغُ پس جز اين نيست كه بر تو رسانيدن پيغام و تبليغ احكام است و بس وَ عَلَيْنَا الْحِسابُ بر ما است شمار و حساب و پاداش ايشان أَ وَ لَمْ يَرَوْا آيا نمىبينند اهل مكه و نمىدانند أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ به درستى كه ما مىآئيم يعنى فرمان ما مىآيد به زمين كفّار نَنْقُصُها مىكاهانيم پاره پاره مِنْ أَطْرافِها از كرانهاى آن يعنى تصرّف ايشان بيرون مىكنيم و به حوزه تسخير مسلمانان درمىآريم و مىگويند اين سخن راجع است به يهود حق سبحانه فرمود كه ما زمين ايشان را يعنى حصارها و ضياع و عقار يهود را به مسلمانان مىدهيم وَ اللَّهُ و خدا يَحْكُمُ حكم مىكند بنقصان اراضى يهود و ادبار ايشان و ازدياد اهل اسلام و اقبال ايشان لا مُعَقِّبَ هيچ ردكننده و بازپس‌گرداننده نيست لِحُكْمِهِ مر حكم او را وَ هُوَ سَرِيعُ الْحِسابِ و اوست زود حساب يعنى به زودى حساب كند ايشان را در آخرت بعد از عذاب ايشان در دنيا بقتل و اجلا وَ قَدْ مَكَرَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ و به درستى كه مكر كردند آن جهودان يا مشركان كه پيش از يهود يا كفره زمان تو بودند با پيغمبران خود فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعاً پس مر خداى راست يعنى نزديك اوست جزاى همه مكرهاى ايشان يَعْلَمُ مىداند ما تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ هر چه مىكند هر نفسى از خير و شر و جزاى او آماده مىسازد . و سيعلم الكفر و زود باشد كه بدانند كافران از يهود و عبده اصنام كه فرداى قيامت لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ مر كرا باشد عاقبت پسنديده آن سراى .